დიალოგი სიკვდილის რიგში.

-სად ხარ??

-სიკვდილის გზას ვადგავარ.

-ვახ, შე კაცო ვერ დამიცადე? მეც მაქეთ მივდიოდი.

-მგონი დაგინახე,აგერ,ხელს გიქნევ,მხედავ?

-.კი,კი..მთასავით კაცს როგორ ვერ შეგნიშნავდი?

-გადმოდი წინ ჩემსკენ,რა გინდა მანდ?

-ახლავე ვეცდები…. . . . . დიდი რიგია მეგობარო ვერ გადმოვდივარ.

-ოხ, ცუდია ეგ.

-აჰ, არაუშავს,რა აზრი აქვს ადრე მივალ, თუ გვიან. მაინც ყველანი შევხვდებით მანდ ერთმანეთს.

-რა თქმა უნდა მეგობარო,ჩემი შესვლის დროა,აბა, დროებით.

-დროებით..

დედამიწის გალამაზების მცდელობა.

გაალამაზეთ დედამიწა.გადამალეთ ნაგავი.(ნაგავი ადამაინებიც).ჰაერი გაფილტრეთ და გზები გახეხეთ.იწვალეთ,გეტკინოთ ფეხები,ხელებიც.ქალებო ნუ დაგენანებათ სალონებში საგულდაგულოდ გალამაზებული ფრჩხილების მომტვრევა.მეც მდედრი ვარ და თუ საჭირო გახდება, ისედაც ნუნებამდე დაჭრილ ფრჩხილებს,სულ დავიცლი.
გავბედოთ პირველი ნაბიჯის გადადგმა.მერე ნელ-ნელა ავაწყოთ ნაბიჯებისგან გზა.ვიქცეთ ერთ ძალად,ერთ სუნთქვად.ნუ იფიქრებთ, რომ ეს გზა სხვისია,ნუ იფიქრებ,რომ ეს ნაგავი სხვას ეკუთვნის,ნუ იფიქრებ,რომ ეს ნაგავი სხვის დედამიწას ამძიმებს.გაითავისე ერთადერთობა და სრული სვლით წინ,მეგობარო.


-მაქეთ მე მოვასუფთავე.
-ეს ნაგავი იქით მოვაგროვოთ,მერე გადავყრით.
-რა?ნაბიჯს დგამთ?ახლავე გაგატარებთ,დიდი რიგია.

საუბარი, ხესთან.

პროლოგის მსგავსი.

ყოველთვის. როდესაც კალამს ფურცლის მარცხენა მხარეს ვუმიზნებ,მგონია,რომ ახალს ვერაფერს ვიტყვი..
ის ისტორია,რაზეც ახლა მსურს გიამბოთ,ჩემმა ბავშვობის მეგობარმა მომითხრო.ისტორიას ერთი შეხედვით დაუჯერებელი ამბის ელფერი გადაჰკრავს .მეგობარს ხათრს ვერ გავუტეხავდი,მითუმეტეს,რომ თავიდანვე გამაფრთხილა,სულაც არ ველი,რომ დამიჯერებო.ჩემს აზრს არ მოგახვევთ თავს.წაიკითხეთ.დაჯერება-არდაჯერების ტვირთიც თქვენთვის დამითმია.

მოხუცი და ახალგაზრდა

მოხუცი და ახალგაზრდა-დროის ორი ქმნილება,სიცოცხლის ორი გადაკვეთა,სიცოცხლის ორი სხვადასხვანაირობა.დრომ ორივეზე ერთნაირად იზრუნა,უბრალოდ დრო და დრო როგორც ნივთები,ადამიანებიც ძველდებიან,ბოლოს კი მთლად გამოუდეგარნი ხდებიან.უნდა გადააგდო,ან ჩატენო ,სადმე ძველ ყუთში და მიივიწყო.. ისე კი,აბა ,რა მოსატანია სიბერეზე ფიქრი,აი,ახლა,როდესაც ამის წერის პარალელურად სიცოხლით სავსე ახალგაზრდები სიცილისგან მომდგარ ცრემლს აკანკალებული ხელებით იწმენდენ,იმ ცრემლს,რომლის ჩამოვარდნაც მხოლოდ მათი ასაკსის ხათრით ხდება.

მორიგი სიხლამე!

იცით ახლა რესტორნებში რამდენი 1000 (პირობითად) ლარიანი სუფრაა დაჯავშნული,ან რამდენი იხდის 400$ მოდურ სათვალეში,საათში,შარვალში..მერე სარკის წინ რომ იტრიალოს 1-2-3 საათი,დატკბეს,გაიბეროს თვითკმაყოფილებით.მერე გამოეწყოს და აწ უკვე დაჯავშნულ მაგიდას მიუჯდეს,ხშირად ატრიალოს ხელი რაიმეს გადმოსაღებად,რომ უფრო მძაფრად გასჩხიროს საზოგადეოებას ახალი შენაძენი,რომელიც დროის ცნობის ფუნქციას ყველაზე ნაკლებად ასრულებს...

ბოდიში,გამიგრძელდა.

აი,ამ ფოტოებზე, თქვენ ხედავთ მანუჩარ მაჩაიძის ფორმას და გურამ ფანჯიკიძის ყანწს.ან ერთი ვინაა და ანდაც მეორე?ერთი ჩვენი ვეტერანი ფეხბურთელი გახლავთ,მეორეც ნინო სულის ნაწილი.
ეს ნივთები ღირს 150 და 200 ლარი.ჯამში 350 ლარი მჭირდება,რომ ეს ორივე განძი ჩემ ოთახში დასახლდეს.მე არ მაქვს ეს თანხა და ვერც მექნება.ეს ნივთებიც გაიყიდება დღესვე,ხვალვე,ზეგვე..იყიდის ჩემზე წინ მდგომი ადამიანი (წინმდგომი რითი?-ფულით!).
ამ საუბრის პარალელურად კი 1000 ლარიანი სუფრიდან ვიღაც მადისაღმძვრელ ხიზილალას უსვამს პურს,რომელსაც იმავე საღამოს ტუალეტს გადაულოცავს.

ასეთია ჩვენი "სამართლიანი" ყოფადობა წაკუზულ დედამიწაზე!
გმადლობთ.

ასე იცის radiohead-მა

• რა უნდა გააკეთო მაშინ,როდესაც სკამიც კი ფეხებს იკეცავს,როდესაც დაჯდომას აპირებ?!

• რა უნდა გააკეთო მაშინ,როდესაც მუსიკა ყურებს აღარ ესმით.სამაგიეროდ ესმის ყველაფერი,რაც არ გინდა,რომ გესმოდეს?!

• რა უნდა გააკეთო მაშინ,როდესაც არ გინდა,რომ გესმოდეს?!

• რა უნდა გააკეთო მაშინ,როდესაც ამის წაკითხვის შემდეგ ემოობას დაგაბრალებენ?!

• რა უნდა გააკეთო მაშინ,როდესაც ფანქარივით წვერი გაქვს წატეხილი და არ გაქვს სათლელი?!

• რა უნდა გააკეთო მაშინ,როდესაც არ იცი რა უნდა გააკეთო?!

• რა უნდა გააკეთო მაშინ,როდესაც უნდა იცოდე რაც უნდა გააკეთო?!

• რა უნდა გააკეთო მაშინ,როდესაც ხავსი ქვიდან ტვინში გადადის?!

• რა უნდა გააკეთო მაშინ,როდესაც გინდა მიიღო არსებულზე მეტი?!

• რა უნდა გააკეთო მაშინ,როდესაც არ გინდა გერქვას ადამიანი?!

• რა უნდა გააკეთო მაშინ,როდესაც ამ ხლამობის დაწერის შემდეგ არ იცი რა უნდა უქნა ამ ნაწერს?!

• რა უნდა გააკეთო მაშინ,როდესაც წამით აღარ გიყვარს დედა?!

• რა უნდა გააკეთო მაშინ,როდესაც ...როდესაც მაშინ გააკეთო უნდა?!

ჩემებური ნეტარება.

გონებამ ცოტათი გაიაზრა,რომ დუმილი მიწის შიგნითაც საკმარისად შემაწუხებს და სანამ თითები ისევ მიჭრის ,სჯობს სიზარმაცეს თავში წამოვარტყა და დავბლოგო.ბევრი ვიფიქრე თუ სულ არ ვიფიქრე,მე და გონებამ ერთობლივად გადავწყვიტეთ,რომ გაგაცნოთ,ანდაც უბრალოდ დავდო ჩემი საყვარელი კლიპებისა და სიმღერების ვიდეოები.ადგილებს პირობითად მივუჩენ.მხოლოდ პირველ ადგილზე გასულს ექნება სხვებთან შედარებით ყველაზე ზე ცხოველური უპირატესობა,იმიტომ,რომ ის მართლაც ზე ცხოველურია ,კლიპიც და კომპოზიციაც."პოეტი თავდაყირა მდგარი ღმერთიაო" ეს რა შუაშია და მეც ბოლოდან მოვყვები,ანუ მეათე ადგილიდან.რატომ მაინცდამაინც მეათე?იქნებ სულ არ გამოდის ათი კლიპი, ან ათზე მეტი გროვდება სულაც?მოდი,ჩამოვკიდოთ!

მას აშე,მეგობრებო,ზეიმი იწყება,შენ დაუკარ!


10.

9.

8.

7.

6.

5.

4.

3.

2.

1.

როგორ მიუსაჯეს 69-წლიანი პატიმრობა ქართველ მზვერავს ამერიკაში

ჩავარდნა

1965 წლის 30 მაისს გამოძიების ფედერალური ბიუროს თანამშრომლებმა ნიუ-იორკში 36 წლის ბრიუს კოენი დააპატიმრეს და ამერიკის შეერთებული შტატების წინააღმდეგ მუშაობის ბრალდება წაუყენეს. ოფიციალური საბუთებით, ბრიუს კოენი ამერიკის შეერთებული შტატების მოქალაქე და წვრილმანი ბიზნესმენი იყო – ტყავის ბიზნესს ეწეოდა. სინამდვილეში კი, კოენი, 1929 წელს, ქალაქ თბილისში დაბადებული საბჭოთა მზვერავი თენგიზ რამიშვილი იყო. რამიშვილი ამერიკის შეერთებულ შტატებში 1954 წლიდან მუშაობდა. 1963 წლიდან კი, საბჭოთა დაზვერვის რეზიდენტი იყო და ყველა მნიშვნელოვან ოპერაციას პირად კოორდინაციას უწევდა. რამიშვილი უცოლო, 6 ენის მცოდნე და კარგად კონსპირირებული მზვერავი გახლდათ. ამიტომ, მისი ჩავარდნა თითქმის შეუძლებელი იყო. თუმცა, საბჭოთა რეზიდენტი „კაგებეს“ კონტრდაზვერვის პოდპოლკოვნიკმა, 1965 წლის 20 მაისს ამერიკაში გაქცეულმა, არმენ გეორქიანმა გასცა. პოდპოლკოვნიკი გეორქიანი პირადად იცნობდა რამიშვილს, მასთან ძველი ანგარიშები ჰქონდა და პირველი ის დააბეზღა. თუმცა, არც სხვები დაინდო. ყველა საიდუმლო ინფორმაცია „დაფქვა“ და საბჭოთა სადაზვერვო ქსელს ამერიკის შეერთებულ შტატებში დიდი ზიანი მიაყენა... მიუხედავად იმისა, რომ გეორქიანი პირზე დაადგა რამიშვილს, მედგარმა ქართველმა საბჭოთა მზვერავმა ყველაფერი უარყო, თავი კოენად გამოაცხადა და გეორქიანს შეშლილი პროვოკატორი უწოდა. ამის შემდეგ კი მშვიდად შეხვდა უზენაესი სასამართლოს განაჩენს, რომელმაც მას 69-წლიანი პატიმრობა მიუსაჯა... ლუბიანკაზე აღშფოთებას ვერ მალავდნენ სადაზვერვო ქსელის ჩავარდნის გამო და არმენ გეორქიანზე ნადირობა გამოცხადდა...

მე,თოვლი და მელოდია.

ფიფქები ცვივა და..მეც მცვივა პატარა სიხარული.მოდის და მოუხარია დედამიწისკენ,თოვლს.ან კი რატომ არ უნდა უხაროდეს?აკი მითხრა კიდეც ადრე საუბრისას:

-აბა, როგორ არ უნდა მიხაროდეს ?!მე ხომ მხოლოდ ამ სეზონზე ვსტუმრობ დედამიწას.შენ ვერ წარმოიდგენ როგორი ბედნიერი ვარ ღამით მალულად რომ ვეფინები მიწას,როცა ვიცი, რომ დილით უამრავ ბავშვს გავახარებ. და, აი, თენდება..ვხედავ ფანჯრებში ბედნიერ სახეებს,შემდეგ მესმის ჟრიამული,მორბიან პატარები მეხუტებიან,მისვრიან ზემოთ,მკოცნიან,მადნობენ...მეც მინდა ჩავეხუტო ,მაგრამ მეშინია არ გავყინო მათი სათუთი სხეულები და არ ვეკარები...

რუსთავს არაფერი არ უხდება გარდა თოვლისა.აი,ახლაც თვალს ვაპარებ აივნისკენ და საოცრად მელამაზება "მკვდარი ქალაქი".კიდევ უფრო მიწყნარდა,გაისუსა,ფიფქების დაცემის ხმაც კი აღწევს ყურამდე.
ჩვენ ერთად ვუსმენთ ამ მელოდიას.უცებ მწყურდება.თოვლს არ უნდა რომ მივატოვო,წამში დნება და წყალს პეშვით მაწვდის.
ლამაზია,თოვლი.ვერ უპოვნით ნაკლს.კიდევ უფრო ლამაზია იქამდე,სანამ მოხვდება ადამიანის გასვრილი ტერფი.მენანება ღამის გაპარვა.ვიცი დილით ვეღარც ვიცნობ ჩემს ცივ მეგობარს,სულ მთლად აატალახებენ.თან ამის მორიდება რომ ვიცი.განა დასცდება საყვედური?!
მიყვარხარ,ჩემო გაციებამდე გახურებულო მეგობარო.ხშირად მოდი ხოლმე,თავს ნუ მანატრებ.თორემ ,ვის გაუზომავს ადამიანის არსებობა ამ ბებერ მიწაზე?ეგ შენ ითოვ კიდევ ძალიან,ძალიან დიდხანს,თორემ მე რა იცი,იქნებ ერთ დღეს აღარც კი დაგხვდე აივნის კიდესთან მისასალმებლად ლოყამოშვერილი.

საუბარი წვიმასთან.

წვიმა პირდება გუბეს გაჩენას,
წვიმა გააჩენს ცისარტყელასაც,
წვიმა მპირდება მეც დასველებას,
წვიმა აღვიძებს მიძინებულ ცას.

წვიმა სახლდება ქუჩის ხვრელებში,
წვიმა სახლდება ჩემ დამწვარ თმაში,
წვიმა სახლდება სხეულზე,კანზე,
წვიმამ არ იცის გადგომა განზე.


წვიმა არასდროს არ არის ჩუმი.მას დასველება უყვარს ფოთლების.მან შეარჩია სათანადო მეგობარი ჭექა-ქუხილის სახით და ისინი ხშირად ხმაურობენ ხოლმე ერთად.მე ვესაუბრე მას და მითხრა,რომ ცის ემოციაა.
ცის ცრემლი ყოფილა ,წვიმა.
თვითონაც არ ახსოვს რამდენი ხანია რაც ცაში ცხოვრობს.
წვიმა: -რაც თავი მახსოვს.(იღიმის)

ასაკი არ აქვს,არც სახე.ამბობს, ასე უფრო მარტივიაო.არ დავუჯერო?უნდა დავუჯერო!საუბრისას ქოლგას მთავაზობს,არ დასველდეო.ნამუსი მჩქმეტს ფეხზე და მეც უარს ვეუბნები.ბოდიშს მიხდის,რომ ცივია.
წვიმა:-მზე უსაქმურობს და აბა,სხვა რა გამათბობდა.(ისევ ღიმილი)

მომინდა გავხუმრებოდი.
მე:-გინდა ჩაგყლაპო?

პასუხი არ დავაცალე.პირი გავაღე და მართლაც ჩავყლაპე.სულ სიცილ-კისკისით ჩაირბინა ხორხი.
გამიმხილა,რომ წვიმის დროს ცაში კონცერტიაო,
წვიმა:-ადამიანებმა არ იცით ეგ ამბავი.

ეგ როგორ-მეთქი?!დამპირდა,დაგპატიჟებო.პირობა შეასრულა,წვიმამ.

ახლა წვიმს და მე უკვე ვიცი როგორია კონცერტი ,ცაში:
ელვა ფერადი ნათურების იმიტაციაა პერიოდულად რომ ინთებიან და ქრებიან.ქუხილი შიგა და შიგ დარტყმული დრამია,წვიმა მელოდიური გაფორმება.ცა ატარებს უფასო კონცერტს. ავიდეთ?