დიდი ხანია სურვილი მბწკენს,რომ ეს პოსტი დავწერო.იქიდან გამომდინარე,რომ მეტად მტკივნეული საკითხია ჩემთვის ხშირად მომდევნო დღისთვის ვდებდი ხოლმე.არ აქვს აზრი,სათქმელი უნდა ითქვას!
ყველაფერი დაიწყო იმით,რომ საქართველოში გაისმა სიხარულის ყიჟინა მაისში deep purple-ის სტამბულში ჩასვლის შეხაებ.ავფორიქდი,აქეთ ვეცი,იქით ვეცი ფულის შოვნის იმედით (500 ლარი იყო საჭირო),მოვირბინე მთელი სახლი,ვეძებდი რა გამაჩნდა გასაყიდი.პირველმა მღელვარებამ გვერდით რომ ჩამირბინა მივხვდი,ტყუილად ვიჭაჭებოდი -
მე ფარფლების კონცერტზე ვერ წავიდოდი!
.
მერე როგორც ხდება ხოლმე-ტირილი,ხასიათის მოსპობა,საკუთარი უსუსურობის შეგრძნება და ა.შ.
დროის საოცარი სამკურნალო ეფექტის შესახებ გსმენიათ,ალბათ.გამონაკლისი არც მე ვიყავი.გავიდა დრო.დადგა 2010 წელი და კვლავ გაისმა ხმა ჩვენს ქვეყანაში
"deep purple 25 მაისს ერევანს ესტუმრებაო
წასვლაც გაცილებით იაფი ჯდებოდა ( 100 ლარი გზა და 27$-დან იწყებოდა ბილეთის ფასი).კიდევ ერთხელ მოვირბინე სახლი და ამჟამად აღმოჩნდა,რომ ვმუშაობდი და + ციფრული აპარატიც მქონდა,რომელიც მაინცდამაინც დიდად აღარ მომწონდა.საბოლოო ჯამში მოვაგროვე 150 ლარამდე და ვიყიდე ტურ-პაკეტი თავისი ბილეთიანად.სხვა აღარაფერი იყო საჭირო,გარდა 25 მაისამდე ლოდინისა. (27 მაისს დაბადების დღედ წოდებული დღე მქონდა და ვიფიქრე,ეს ყველაზე ბედნიერი შობადობის დღე იქნება მეთქი ჩემთვის.ჰოი,როგორ ცვდებოდი).
მისი უდიდებულესობა,ბილეთი.
დადგა ნანატრი დღეც.აქ უკვე მოკლედ ვიტყვი:ავიბარგე,წავიბარგე,მივებარგე და.....ვერ წავედი.
