ინტერვიუ საკუთარ თავთან,ანუ დაბნეული პასუხები.

რაზე წერ?რანაირად წერ?რაღაცნაირად წერ,სხვანაირად.ადამიანები არ გიყვარს თითქოს,ხომ? რამდენ ხანს უთმობ წერას? თემა როგორ გაფიქრდება? რამდენი ხანია რაც წერ?

ეს იმ კითხვების ჩამონათვალია,რომლებიც ჩემ გარშემო მოტრიალე ნაცნობებსა თუ უცნობებს მოსწყდებათ ხოლმე ბაგეთაგან ანდაც თითებიდან. სიმართლე რომ გითხრათ,მსგავსი კითხვები ჩემ პერსონას გვარიანად აბნევს,ვინაიდან ჩემი წერის პროცესი იმდენად უბრალო,იმწუთიერი და ჩვეულებრივია,რომ მიჭირს იგი ამ კითხვების მიერ შექმნილ ჩარჩოებში მოვაქციო .. ხშირად ამ კითხვებზე უბრალოდ მეღიმება,მაგრამ არა კითხვის ხასიათიდან გამომდინარე,უფრო ჩემ ყოფას ვუღიმი და უსუსურ კითხვას,რომელიც პირველად მოდის თავში : რა ვუპასუხო? ყეყეჩიზმი და ტყლარჭვიზმი არა მხოლოდ წერის ან საუბრის დროს,ზოგადადაც მამძიმებს.ასე მაგალითად.იგივე კითხვების დასმისას სხვათა პასუხები : მე ბავშვობიდან ვწერ,რაც თავი მახსოვს,ან, წერის დროს თითქოს სხვა სამყაროში ვარ,სკუთარ თავს ვპოულობ და ა.შ. სადამდეც გადასწვდება თქვენი აზრთა ჰორიზონტი ,თავად მოიფიქრეთ ჭრელა-ჭრულა პასუხები. მოათრევენ აწ უკვე გადაღლილ პასუხებს,რომელთაც სული ძლივსღა მოჰყვებათ წარმოთქმამდე.
ჩემსავე დაგმობილს მე როგორ გაკადრებთ,ამიტომ ვეცდები ამ კითხვებზე ერთხელ და სამუდამოდ მეც გავცე პასუხი.იქნებ,ზემოთ ნახსენებ ყეყეჩიზმს მეც გავერიო.სხვა თუ არაფერი ამას მაინც გავიგებ,მეც ზედმეტად მეჭრელაჭრულება კალამთან ურთიერთობა თუ არის მაინც რამენაირი სხვაობა. მაშ,ასე,მეგობრებო,ზეიმი იწყება,შენ დაუკარ!

კითხვა 1 :

.

ერთი მანახა ზეცაში რა არის ასეთი იდეალური,რომ იქ წასული კაცი უკან მობრუნებული არ მინახავს.მეც წავალ მერე,გავიგებ რა ხდება.

ისევ და ისევ და ა.შ.

ათასჯერ ნათქვამს,ათასჯერ გააზრებულს,გაადაღეჭილს თავიდან მივუბრუნდები,რომ ათასმეერთეჯერ ვთქვა,გავიაზრო..სადამდეც დრო მეყოფა,ვეცდები არ დავარღვიო ეს "გაცვეთილი ტრადიცია". გაცვდა არა მხოლოდ ფიქრი,სამყაროც,ხალხიც და მეც.
ყველამ და ყევლაფერმა ამოწურა თითქოს თავი.აღარ გევჩვენება არაფერი სხვანაირი:აღარც მზე,აღარც ჰაერი,აღარც სიკვდილი..ეს ყევლაფერი ყოველდღიურმა წვრილმანებმა დააბეჩავა.გამოგვწოვა დრო და ინტერესი,რომ სხვა რაღაცებზეც ვიფიქროთ-უფრო ღირებულზე,უფრო ამაღლებულზე.. ადამიანებმა ყველაფერი ისე მივიღეთ,თითქოს ეს ასეა და ასეც უნდა იყოს! გაცვდა ადამიანეის ემოცია,გამოიფიტა,ინტერესი დაკარგა ინტერესმა.ყველა თავისი გზით დაფოფხავს ან -დარბის.გაუცვდათ ფეხსაცმელი,ტერფებიც და მაინც მიდიან.ტკივილსაც ვერ გრძნობენ..და,მე,ამ უზარმაზარი ქაოსის პატარა ნაწილაკი,ვზივარ ნაცრისფერ ფერში გახვეული,ჯერაც ტერფებგაუხუნებელი და ვფიქრობ,საით წავიდე?ან,ღირს კი საერთოდ წამოდგომა?

ხელებმოჭრილი პოეტის სევდა

რა შეიძლება იყოს იმაზე უარესი,ვიდრე ხელემობმოჭრილი პოეტის სევდა?!მისი უიმედო თვალები,რომელიც მაინც იმედიანად დაჰყურებს შეკვეცილ, ორ დაკარგულ განძს და სჯერა,რომ ხელების გაზრდა წყალში ჩაყოფით შესაძლებელია.მისი ერთადერთი მონატრება-ლექსის წერის მონატრება...

რად უნდა სათაური?

ქუჩაში..რა ხდება ქუჩაში? არც რომ არაფერი.ისევ ეს უმოძრაო სახეები.მაშინვე შეატყობ,რომ ახალს არაფერს გეგმავენ. ამას მაშინ ვაფიქსირებ,როცა მზერა მიწიდან ადამიანებზე გადამაქვს. შემდეგ გავდივარ სხეულიდან და საკუთარ თავს გარედან ვუმზერ,ისევე მიმავალს ქუჩაში,როგორც ყველა.დიახ,ყველა! და მებადება კითხვა: განა მე ვაკეთებ რაიმე ახალს და უჩვეულოს?განა მეც ისევე არ ვმოძრაობ სხვისთვის სახეზე არაფრის კეთების წარწერით? იწყება ფიქრი უპირატესობებზე,რომ როგორმე გადავარჩინოთ მილეული ინდივიდუალურობა. აი,მაგალითად,ჩემს წინ მიმავალ გოგოს ზედმეტად ბევრი ცელულიტი დაერიცხა წელის ანგარიშზე.ნუთუ უპირატესობაა? მის გვერდით მიმავალ მამრს სახეზე როდესაც ვერ ვატყობ რომ მაინცდამაინც ემძიმება მისი პარტნიორის ცელულიტი ვხვდები,რომ ეს უპირატესობაც მეცლება ხელიდან.. რატომ ვეძებ უპირატესობას აღნაგობაში? მოდით ,ეს ზღაპრები ძილის წინ არარსებულ გმირებს მიუყევით. დილით კი წყლის მაგივრად სახეზე რეალობა შეიშხაპუნეთ..

და, მაინც,ცა ჩემი აივნიდანაც ყოველთვის იდეალურია.